Jan Bułhak

Jan Brunon Bułhak (ur. 6 października 1876 w Ostaszynie pod Nowogródkiem, zm. 4 lutego 1950 w Giżycku - niedawno w Giżycku odsłonięto płytę pamiątkową na kamienicy w której mieszkał - przy ulicy Pionierskiej - wiemy o tym, ostatecznie jesteśmy mieszkańcami Giżycka...) – nestor polskiej fotografii, twórca określenia fotografika.

Od 1919 wykładał w Zakładzie Fotografii Artystycznej na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Filozof i teoretyk fotografii. Założyciel Fotoklubu Wileńskiego (1927), a także współzałożyciel Fotoklubu Polskiego.

Był przedstawicielem piktorializmu. Znany jest z wielu wspaniałych fotogramów. Twórca estetyki bułhakowskiej. W jego fotografiach widoczne są wpływy grafiki i malarstwa. Wykonał fotograficzną dokumentację architektury Wilna, Warszawy, Krakowa, Grodna, Zamościa, Lublina, Kazimierza i innych miejscowości. W jego pracowni powstało 158 albumów poświęconych miastom i regionom II Rzeczypospolitej.

W lipcu 1944 roku, w czasie walk o Wilno płonie jego pracownia, a w niej 50 000 skatalogowanych negatywów, dotyczących głownie Wilna i Wileńszczyzny, ale tez i wielu innych miast Polski oraz niektórych miast niemieckich. Niektóre z negatywów pochodziły z lat 1910-1915.

Po II wojnie światowej wraz z synem Januszem dokumentował zniszczenia wielu miast Polski. Był współzałożycielem powstałego po wojnie Związku Polskich Artystów Fotografów. Jego legitymacja członkowska ZPAF miała numer 1.

Jan Bułhak był autorem książek: Fotografia (1931), Kraj lat dziecinnych, Estetyka światła (1936), Bromografika (1933), Fotografia ojczysta (1951).